วันที่ฉันมีความสุขที่สุด มันอาจจะไม่ใช่วันนี้ เวลานี้ หรือพรุ่งนี้ก็ได้ แต่ในทุกวันของฉัน ตั้งแต่มีเธอเดินเข้ามาในหัวใจ ทุกวันของฉันก้มีค่าและน่าจดจำตลอดเวลา วันที่ 24 กันยายน 2552 วันที่ฉันและเธอได้พบกัน เธอมองเห็นฉันในสายตา ฉันรู้ ฉันดีใจ มันเป็นการรอคอยที่มีค่ามากที่สุด ฉันดีใจที่ได้ไปยืนอยู่ ณ จุดนั้น
วันที่ 26 กันยายน 2552 ฉันร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ ฉันคิดว่าฉันจะไม่เห็นเธอแล้ว วินาทีที่เธอปรากฏตัวต่อหน้าฉัน มันเหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน ฝัน...ที่ฉันไม่อยากจะตื่นขึ้นมา ฉันมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มอันออกมาจากหัวใจของเธอ ฉันดีใจทุกครั้งที่รอยยิ้มนั้นมันส่งผ่านมายังหัวใจของฉัน ฉันยิ้มและร้องไห้ไปกับเธอ แม้วันนี้เราต้องห่างกัน แต่ระยะกับความรักยังคงมีเส้นบางแต่มันจะแน่นหนาและตราตรึงตลอดไป เกี่ยวหัวใจของเราสองคนเอาไว้ให้นานเท่านาน ซึ่งเส้นบางๆเส้นนั้น ฉันเรียกมันว่า...

สายใยแห่งความว่า "รัก" ฉันรักเธอ คุณชายชเวชีวอน